Language, as a social and cultural phenomenon, is closely related to religion which is spiritual element of culture and basic social institutions. It playes an affective role in theoretical, practical and sociological aspects of religion; beliefs are revealed through language and language is used during religious rituals and again, people who have the same beliefs communicate with one another by help of language. Relation between language and religion is clearly observed in everyday life. Do words, expressions and phrases which have religious context have a relation with religiosity that is briefly described as experienced religion? To what extent this is related to cultural religiosity, social influence and obedience and linguistic habits (habitus)? That article tires to answer those questions.

Sosyal ve kültürel bir olgu olarak dil, kültürün manevi unsurlarından ve temel sosyal kurumlardan olan dinle yakından ilişkilidir. Dil, dinin teorik, pratik ve sosyolojik boyutlarında etkin bir rol oynar. İnançlar dille açığa vurulur; ibadetlere mutlaka bir takım dilsel pratikler eşlik eder ve aynı inancı paylaşan insan gruplarının ilişki ve etkileşimleri dille gerçekleşir. Dil-din ilişkisinin açık bir şekilde gözlendiği alanlardan biri de gündelik hayattır. Gündelik hayatta kullanılan dini içerikli söz, ifade ve kalıpların, kısaca "yaşanan din" şeklinde tanımlanan dindarlıkla bir alakası var mıdır? Bu durum, kültürel dindarlıkla, sosyal etki ve uyma davranışıyla ve dilsel alışkanlıklarla (habitus) ne derece ilişkilidir? Makalede bu sorulara cevap verilmeye çalışılmıştır.