Tarih boyunca Kur’an-ı Kerim muhtelif ilimlerde mutehassıs alimler tarafından ilmi bir obje olarak ele alınıp incelenmiştir. Şüphesiz bu ilimlerden bir tanesi de belâgat ilmidir. Erken dönemlerden başlayarak Kur’an-ı Kerîm dilbilimciler tarafından belâgat açısından incelenerek bu alandan zengin bir müellefât bırakılmıştır. Bu çalışmada, sûre ve âyet bazında ele alınıp belâgî açıdan incelenen eserlerin aksine mevzuya konu bazlı yaklaşılarak Kur’ân-ı Kerîm’de müjde ifade eden âyetler belâgî açıdan incelenip ortaya çıkan belâgî incelliklere dikkat çekilmeye çalışılmıştır. Mevzubahis konuda müjde manası ihtiva eden altmışa yakın âyet-i kerime seçilerek incelenmiştir. Mezkûr âyetler, öncellikle konu ile alakalı erken dönemden başlayarak günümüze kadar yazılmış müellefât taranarak incelenmiş ve üzerinde zihni tetebbuatta bulunularak belâgî yönleri ortaya konmaya çalışılmıştır.

Throughout history, the Qurân has been examined in detail by scientists. Certainly one of the these knowledge is rhetoric. Starting from earlier period of history of Qur’an the linguists have been examined Qur’an in term of rhetoric and has wrotten much of books. İn this study we are approaching the âyât of expressing harbinger in term of rhetoric trying to show harmony of this âyât in term of rehetoric arts. We are studying sixty âyât of including mean of herbinger, by thinking of them and presuing previous books in this study.