Stanisław Wyspiański jest postacią kluczową dla polskiej sztuki i dziedzictwa. Jego spuścizna nie została dotychczas uhonorowana w formie nowoczesnego muzeum, które oddawałoby pełnię jego dorobku. Celem artykułu jest przedstawienie historii kolejnych prób stworzenia Muzeum Wyspiańskiego, wskazanie barier instytucjonalnych i przestrzennych oraz analiza możliwych rozwiązań dla przyszłości tej placówki. Tekst opiera się przede wszystkim na analizie dokumentów historycznych, materiałów archiwalnych oraz prasowych. Wnioski płynące z opracowania tych materiałów wskazują na to, że wielokrotne zmiany koncepcji i lokalizacji muzeum skutkują próbami jedynie fragmentarycznej prezentacji dorobku artysty. Optymalnym rozwiązaniem byłoby stworzenie interdyscyplinarnego muzeum poświęconego Wyspiańskiemu, obejmującego ekspozycję dzieł, archiwum cyfrowe oraz program edukacyjny.