Twórczość prozatorska Józefa Łobodowskiego (1909–1988) nie doczekała się dotąd syntetyzującego akademickiego opracowania, tę sferę działalności twórczej lubelskiego pisarza konsekwentnie pomijano. W krytyce przeważają większe teksty dotyczące jego poezji, głównie przedwojennej. Niniejszy szkic to wstęp do refleksji o obecności w prozie „Łobody” mitu wielkiej całości, a więc marzenia o dużej formie, kształtującego w znaczący sposób literacką wizję świata i człowieka w jego twórczości, o formule integracji, dążenia do utraconego centrum (które umożliwiłoby uporządkowanie egzystencji), a także o kulturowych formułach całości i całościowości. Formuły te wiążą się z faktem, że już wiek XIX wskutek zasadniczego przewartościowania ideowego fundamentu europejskiej kultury oraz postępującego procesu sekularyzacji był czasem równoczesnego funkcjonowania dwóch sposobów ocalania idei całości: próby regeneracji mitu pierwotnego, a zatem powrotu do wielkich narracji eksponujących kategorię całości i sensu, ale w nowoczesnym, zredefiniowanym wydaniu, oraz próby stworzenia nowego mitu całościowego, jakim stała się ideologia. Narastała bowiem potrzeba nadania sensu egzystencji oraz wyrwania się z poczucia absurdalności i chaosu.