This essay invokes the ontological ethos of the avant-garde work as a particular way of disclosing meaning. The avant-garde, according to Philippe Sers, signals not the ruin of representation but its redefinition; not the debunking of truth but a new relationship to truth. Here Sers manifests his impatience with current accounts of the avant-garde that remain fixated on its nihilism, formal novelty, and value-leveling dimensions. The contemporary infatuation with transgression epitomizes a false transcendence that only plays into the logic of contemporary capitalism. Highlighting the strains of iconophobia that pervades language-based aesthetic theories, the essay calls for a new reassessment of the cognitive and transformative power of images. The status of the original avant-garde work lies not in its negativity but its utopianism, its harboring the moment of transcendence that is profoundly ethical in its implications.

Esej odwołuje się do ontologicznego etosu dzieła awangardowego jako specyficznego sposobu ujawniania znaczenia. Awangarda, według Philippe’a Sersa, nie sygnalizuje upadku reprezentacji, lecz jej redefinicję; nie jest demaskacją prawdy, ale nową relacją wobec prawdy. Sers wyraża tutaj swoją niecierpliwość wobec współczesnych interpretacji awangardy, które skupiają się na jej nihilizmie, formalnej nowości i egalitarnym podejściu do wartości. Współczesne zauroczenie transgresją jest, według niego, przykładem fałszywej transcendencji, która jedynie wpisuje się w logikę współczesnego kapitalizmu. Podkreślając obecność ikonofobii, przenikającej teorie estetyczne oparte na języku, esej apeluje o nową ocenę poznawczej i transformacyjnej mocy obrazów. Status oryginalnego dzieła awangardowego tkwi nie w jego negatywności, ale w utopijności - w zawieraniu momentu transcendencji, który ma głęboko etyczne implikacje.