The paper refers to the connections between avant-garde and politics as well as to the issue of engagement in the context of art and politics. As the author remarks, avant-garde politicisation is the result of a number of factors, most vital of which being the deepening crisis of capitalist reproduction, unleashing a renewed category of reengagement between art and politics. He also sees the rise in cultural theory and philosophy of an antihistoricist relationship to the revolutionary past in Russia, in which the transformative moments of futures past in the context of Russian avant-garde as an important network of links that connects the phenomena. On the cultural level, he refers to Alain Badiou, Slavoj Žižek, and Jacques Rancière, and researching the key issues of historical Russian avant-garde, he explores the categories of mass work of art, democratization, and production as elements that influence artistic techniques (Walter Benjamin). Apart from considerations about historical avant-garde, Robert is also occupied by analyses of contemporary post-avant-garde phenomena in which the new image, technology, and a network of their distribution produce a new creative commons from below that remain outside of the main parameters of the art world. Examples to illustrate this kind of activities are discussed here collective project of artists, critics, philosophers, and writers gathered around „Chto Delat?” whose artistic practice stressed the need to change the priorities of artistic practice and shifts emphases to allow new spaces of association as well as to exchange relationships between "professionals" and "nonprofessionals." This produces the conditions that Roberts calls a third or suspensive avant-garde, which draw on the futures past of the historic avant-garde.

Artykuł odnosi się do związków między awangardą a polityką oraz do kwestii zaangażowania w kontekście sztuki i polityki. Autor zauważa, że upolitycznienie awangardy jest wynikiem wielu czynników, z których najważniejszym jest pogłębiający się kryzys reprodukcji kapitalistycznej, prowadzący do odnowienia kategorii zaangażowania pomiędzy sztuką a polityką. Zwraca także uwagę na wzrost w teorii kultury i filozofii antyhistorycystycznej relacji z rewolucyjną przeszłością Rosji, gdzie transformacyjne momenty przeszłych przyszłości w kontekście rosyjskiej awangardy stanowią ważną sieć powiązań łączących te zjawiska. Na poziomie kulturowym autor odwołuje się do Alaina Badiou, Slavoja Žižka i Jacques’a Rancière’a, a badając kluczowe kwestie historycznej rosyjskiej awangardy, analizuje kategorie masowego dzieła sztuki, demokratyzacji i produkcji jako elementów wpływających na techniki artystyczne (zgodnie z teorią Waltera Benjamina). Oprócz rozważań dotyczących historycznej awangardy Robert zajmuje się również analizami współczesnych postawangardowych zjawisk, w których nowe obrazy, technologie oraz sieci ich dystrybucji tworzą oddolną wspólnotę twórczą, pozostającą poza głównymi parametrami świata sztuki. Przykładem ilustrującym tego rodzaju działania jest zbiorowy projekt artystów, krytyków, filozofów i pisarzy zgromadzonych wokół grupy "Chto Delat?", których praktyka artystyczna podkreślała potrzebę zmiany priorytetów twórczych i przesunięcia akcentów w kierunku tworzenia nowych przestrzeni stowarzyszeń oraz wymiany relacji między "profesjonalistami" a "nieprofesjonalistami". Działania te tworzą warunki, które Roberts nazywa trzecią lub zawieszoną awangardą, czerpiącą z przeszłych przyszłości historycznej awangardy.