Francisa Bacona projekt nowoczesnej medycyny i towarzyszącej jej etyki, wyłożony w De Dignitate et Augmentis Scientiarum (1623), zawiera postulat dotyczący łagodzenia przez lekarzy bólu i cierpienia beznadziejnie chorych, umierających pacjentów. Odwołując się do starożytnej idei „łatwej śmierci”, Bacon nazywa proponowaną przez siebie praktykę „eutanazją zewnętrzną”. W niniejszym artykule dowodzę, że wbrew popularnemu mniemaniu Bacon antycypuje nie eutanazję „w stylu holenderskim”, czyli „zabójstwo z litości”, lecz raczej opiekę paliatywną, w której łagodzenie cierpień śmierci nie wiąże się z rozmyślnym uśmiercaniem pacjentów.

Diametros, No 2 (2004)