W książce zostaje postawiona teza, że wyłącznie uwzględniając specyfikę aksjologiczną oraz tożsamość osobową podmiotu ludzkiego, jesteśmy w stanie dotrzeć do podstaw rozumienia człowieka na sposób źródłowy. Autor dowodzi tego, porównując stanowiska przywołanych filozofów oraz konfrontując je ze sobą. Przy pomocy obranej metody badawczej Przemysław Bukowski zauważa, że intuicje podstawowe filozofii Schelera i Tischnera w zakresie analizowanych zjawisk są zasadniczo zbieżne. Wyrażają się one w tym, że w myśl obu stanowisk nie sposób ująć aksjologiczne podstawy rozumienia osoby ludzkiej przy pominięciu fenomenu świadomości, a w jej ramach miłości i duchowego wymiaru człowieka oraz etycznego charakteru odniesień międzyludzkich.