Pripitomljavanje životinja i biljaka, i promene koje su time usledile, imaju ključno mesto u arheološkim narativima o procesima neolitizacije. Budući da se neolitske zajednice po pravilu percipiraju kao „stočarsko-zemljoradničke“, aktivnosti koje su uključivale lov na divlje životinje u ovim kontekstima često su interpretirane kao sporadične, usputne i sezonske, pa čak i kao anomalije. U ovom radu, ukazujemo da su ljudske strategije opstanka i interakcije sa životinjama u kontekstu ranog neolita Vojvodine i centralnog Balkana bile mnogo raznovrsnije i (mikro) regionalno i kulturno specifične. U žiži rada je nalazište Golokut-Vizić, koje se izdvaja u odnosu na druga starčevačka naselja kako po svom specifičnom položaju u okviru šumovitog i brdovitog pejzaža Fruške gore, tako i po visokom udelu ostataka divljih životinja u faunističkom uzorku. Inkorporirajući prethodno publikovane i nove rezultate arheozooloških analiza (na prvom mestu taksonomski sastav faune i studije sezonalnosti), rezultate analiza stabilnih izotopa i arheološke podatke o obrascima naseljavanja (studije arhitektonskih objekata i artefakata), razmatramo ekološki, ekonomski i društveni kontekst eksploatacije životinja na Golokutu, i problematizujemo dihotomiju lov:stočarstvo u kontekstu ranog neolita na teritoriji Vojvodine i centralnog Balkana.