زایش تصاویر و نشانه های شهری در بطن روایت‌هایی زنانه، مطالعه روابط حاکم بر نظام نشانه-معناشناختی شهر در مجموعه داستان اسم شوهر من تهران است چکیده شهر، به مثابه یک نظام نشانه-معناشناختی واحد، در قلب تصاویر، خاطرات، و فضاهایی زاده می‌شود که هر یک به نوبه خود، بخشی از خیال جمعی شهروندان را روایت می‌کنند. این تصاویر که از دیدگاه کارلوس رچیو داویلا، نشانه‌های تشکیل دهنده نظام نشانه-معناشناختی شهر هستند، شامل تصاویر جغرافیایی (نقشه‌ها)، تصاویر شهری (چشم اندازها)، تصاویر سه بعدی (مجسمه ها و بناها)، تصاویر دو بعدی (نقاشی‌ها، دیوارنگاری‌ها و تبلیغات شهری)، و نهایتا تصاویر ذهنی (تفکرات قالبی، هویت، خاطرات) می‌شوند. نوع آخر تصاویر شهری که در حقیقت بازتاب عادت‌ها، ذهنیت‌های شهری و خاطرات جمعی شهروندان از شهر است، به بهترین نحو در آثار ادبی تجلی می‌یابد. مجموعه داستان اسم شوهر من تهران است، اثر زهره شعبانی، با ارائه ذهنیت‌ها و خاطراتی زنانه از نظام نشانه-معناشناختی شهر، این نشانه‌ها را در ارتباط میان درون و بیرون و ادراک زن از فضای شهری، جستجو می‌کند. هدف از این نوشتار، بررسی چگونگی شکل‌گیری رابطه سوژه با نشانه های فضای شهری بر اساس تخیلات محیطی زنانه در این مجموعه داستان است. در واقع، با وجود پیوستگی حاکم بر روایت‌های گوناگون، مجموعه داستان یاد شده به نوبه خود نظام نشانه‌ای واحدی را می‌سازد که می‌تواند پاسخگوی چگونگی ظهور نشانه‌های شهری تهران در روایت‌های گوناگون زنان، روابط میان نشانه‌ها در تظام نشانه-معناشناختی شهر، چگونگی ادراک زنان ساکن شهر از نشانه‌ها و تصاویر شهری باشد. پرسش‌هایی که می‌توانند نهایتا ما را در پاسخ به چگونگی شکل‌گیری نشانه‌های شهری در ارتباط میان خود-دیگری و فضای حقیقی شهر یاری کنند. کلید واژه ها: نشانه، تصاویر شهری، نظام نشانه-معناشناختی شهر، کارلوس رچیو داویلا، زن، اسم شوهر من تهران است. The birth of urban imagery and signs in profundity of feminine narration, study of the relationships governing the city's semiotic system in the story collection of: My husband’s name is Tehran. Abstract The city, as a single semiotic system, is born at the heart of images, memories, and spaces, each of which, in its turn, is part of the collective imagination of citizens. These images, which in Carlos Recio Dávila's opinion are constituent signs of the city's semiotic system, including geographical images (maps), urban images (landscapes), three-dimensional images (sculptures and buildings), two-dimensional images (Paintings, wall-papers and urban advertising), and ultimately mental images (stereotypes, identities, memories).The latest type of urban imagery, which in fact reflects the habits, urban subjectivities and collective memories of citizens of the city, is best manifested in literature. The story collection of My husband’s name is Teheran, by Zohreh Sha'bani, looks for these signs in communication of inside- outside and in the woman's perception of urban space, by presenting women's mentalities and feminine memories of the semiotic system of the city. The purpose of this paper is to investigate how the relationship of the subject with the signs of urban space is based on the female imagery in this collection of stories. Indeed, in spite of the continuity governing the various narratives, the mentioned story collection creates a single sign system that can respond to how Tehran's urban symbols are emerged in various women’s narrations, the relationship between the signs in semiotic system of the city, and the women perception of the signs and urban imagery. Questions that can ultimately help us respond to how urban signs are formed in relationship between oneself-other and the real space of the city. Keywords: Sign, urban imagery, urban semiotic system, Carlos Recio Dávila, woman, My husband’s name is Tehran

Linguistic Society of Iran