Mazkur maqolada tilshunoslikning eng faol va tez taraqqiy etayotgan sohalaridan biri bo‘lgan frazeologiya va uning asosiy obyekti hisoblangan frazeologik birliklar tadqiq etilgan. Maqolada frazeologizmlarning o‘rganilish tarixi, jahon va turkiyshunoslik tilshunosligidagi shakllanish bosqichlari hamda Sh. Balli, V. V. Vinogradov, A. V. Kunin kabi olimlarning nazariy yondashuvlari atroflicha yoritilgan. Tadqiqotning bosh maqsadi frazeologik birliklarni ikki yirik yo‘nalish — mazmun (semantik) va shakl (struktural) jihatdan tasniflash hamda ularning nutqdagi xususiyatlarini ochib berishdan iborat. Semantik tasnif doirasida iboralar ma’no yaxlitligi va idiomatiklik darajasiga ko‘ra frazeologik chatishmalar, birliklar va birikmalarga ajratilib, badiiy matnlardan (Oybek, O‘. Hoshimov, P. Qodirov asarlari) olingan misollar yordamida tahlil qilingan. Struktural tasnifda esa frazeologizmlarning tashqi tuzilishi va grammatik modellari (so‘z birikmasi, fe’lli, gap, qiyosiy hamda juft/takroriy shakllari) o‘rganilib, ularning nutqdagi sintaktik va estetik-ekspressiv funksiyalari aniqlangan. Maqola yakunida frazeologik birliklarning struktur-semantik yaxlitligi hamda ularning badiiy, ilmiy va rasmiy nutq uslublaridagi o‘rni ilmiy jihatdan umumlashtirilgan.