Polonya’nın 18. yüzyılı, bir yandan “Altın Özgürlük” idealinin yol açtığı siyasi felç ve dış müdahalelerle sarsılan, diğer yandan Avrupa tarihinin en radikal kültürel ve entelektüel uyanışlarından birine sahne olan bir tezatlık dönemi olarak tanımlanabilir. Yüzyılın büyük bölümünde soyluların sınırsız hakları nedeniyle karar alma mekanizması çöken devlet, Rusya, Prusya ve Avusturya gibi güçlü komşuların açık müdahale alanına dönüşmüştür. Ancak, bu siyasi yıpranmaya rağmen özellikle kral Stanisław August Poniatowski (III. August) döneminde kurulan, Avrupa’nın ilk milli eğitim bakanlığı niteliğindeki Eğitim Komisyonu ve 1791 tarihli 3 Mayıs Anayasası gibi reform hamleleri Polonya’yı modernleşme yolunda kıtanın öncülerinden biri haline getirmiştir. Ne var ki, Batı rasyonalizmi ile geleneksel Sarmat kültürü arasında sıkışan bu reformist çabalar ülkenin 1772, 1793 ve 1795 yıllarında üç aşamalı olarak paylaşılmasını engelleyememiş ve nihayetinde ülkenin haritadan silinmesiyle sonuçlanmıştır. Bu panoramada anı yazarlığı bu sürecin düşünsel ve tarihsel tanıklığını üstlenen önemli bir edebî tür olarak öne çıkmaktadır. Bu dönemde kaleme alınan anılar, bireysel yaşam anlatılarının ötesine geçerek akılcılık, yurttaşlık bilinci ve kamusal sorumluluk gibi Aydınlanma ideallerini yansıtan eleştirel metinler olma niteliği taşımaktadır. Bu çalışmayla, Polonya Aydınlanma Dönemi’nde anı yazarlığının tematik ve işlevsel özelliklerinin incelenmesi hedeflenmektedir.