Kültür, gelenek, dil ve şiir birbirleriyle münasebetli ve etkileşimli kavramlardır. Kültür ve geleneksel birikim, şiiri besleyen zengin kaynaklardır. Malzemesi dil olan şairin zengin kültürel birikimden yararlanması da şiirini zenginleştirecektir. Türk şiirinde Tanzimat'tan sonra Batılılaşma hareketiyle birlikte şairlerin klasik edebiyat gibi zengin geleneksel birikimden uzaklaştığı görülür. Ancak Cumhuriyet Dönemi’yle birlikte kimi şairler yeniden öze dönmüş ve zengin kültürel birikimimizden yararlanmışlardır. Sonuçta ortaya "kültür şiiri" dediğimiz bir şiir türü çıkmıştır. Bu türde yazan "kültür şairi" halk kültürü, klasik edebiyat, tarih, din, tasavvuf, felsefe, mitoloji, musiki gibi kültürel unsurlardan yararlanır. Kültür şiiri sadece bu unsurları şiirde malzeme olarak kullanmakla oluşmaz, malzemeyi dönüştürüp yeni bir ürün ortaya koymakla oluşur. Bir başka deyişle sanatçı; geleneği, kültürü çağın ışığında ve kendi perspektifinde yeniden ele alıp, onu dönüştürerek ortaya özgün eserler çıkarmalıdır. Kültür şairinin bu noktada yerel ve evrensel kültürel çeşitliliğin farkında olması ve geleneğe hâkim olması gerekir. Aynı şekilde okuyucunun da kültür şiirini anlamlandırırken asgari seviyede konuyla ilgili donanıma sahip olması önem arz etmektedir. Bu incelememizde Mehmet Kaplan'ın "kültür şiiri" tanımından yola çıkılarak çağdaş Türk şiirinde bir tasnif denemesi yapılmış ve "kültür şiiri" kavramı irdelenmiştir. Bu bağlamda çeşitli edebiyat araştırmacıları tarafından "kültür şiiri" yazdıkları ifade edilen Yahya Kemal Beyatlı, Asaf Hâlet Çelebi ve Hilmi Yavuz'un şiirleri kültür şiiri çerçevesinde incelenmiştir.