Şehir coğrafyasının tamamlayıcı bir kısmını oluşturan ve özgün ortaya çıkış noktası geleneksel merkezlerin kent dokuları olan kentsel morfoloji, temelde “kentsel biçimin fiziksel dokusundaki değişim ile bu değişime neden olan aktörlerin ve süreçlerin incelenmesi” (Larkham ve Jones, 1991) olarak tanımlanabilir (TNUM 2021; Kubay ve Topcu, 2009). Fiziksel bileşenlerin (yapılı ya da doğal) mekansal ilişkileri, kişiler ile mekan arasındaki karşılıklı ilişkiler, süreçler ve mekandaki değişikliklerin temel alındığı kentsel morfoloji çalışmalarında farklı ölçeklerde, farklı aktörlerin, amaçların, gereksinim ve motivasyonların biçimlendirilmesi sonucunda oluşan “kentsel örüntü” araştırmanın temel nesnesini oluşturmaktadır (Ünlü, 2018; Kropf, 2009). Günümüzde planlama, kentsel ve mimari tasarım, peyzaj mimarlığı, kentsel coğrafya, kent sosyolojisi ve mimarlık tarihi gibi çeşitli disiplinlerin etkileşimi doğrultusunda gelişen kent morfolojisi araştırmaları; zaman içerisinde modern kent dokuları, kent-kır, merkez-çeper ilişkileri, kentsel yenileme, dönüşüm, gelişim süreçleri ile kültürel mirası koruma konularını da araştırmalarına katarak bağlamsal çeşitliliğini ve kapsamını genişletmiştir (TNUM, 2021). Bu yönüyle kent morfolojisi, tarihi süreç içinde gelişmiş ve dönüşmüş kent dokusunun katmanlarını ayrıştıracak bir okuma ve veri altyapısı sunmaktadır (Kubat ve Hansoy, 2015).