Celem rozprawy było ukazanie nowej ewangelizacji w rozumieniu Josepha Ratzingera-Benedykta XVI. Do zrealizowania tego celu posłużono się metodą analizy nauczania kardynała i papieża. Większość tekstów została zaczerpnięta z okresu pontyfikatu, jednak analizie poddano również wcześniejsze wypowiedzi J. Ratzingera, dzięki czemu możliwe było przedstawienie jego myśli na temat nowej ewangelizacji w szerokiej perspektywie czasowej. Rozprawa doktorska zawiera pięć rozdziałów. W rozdziale pierwszym zostały przedstawione wybrane obszary nowej ewangelizacji według stopnia zaangażowania w praktykę życia chrześcijańskiego: tradycyjnie chrześcijańskie, dechrystianizujące się i zdechrystianizowane. W rozdziale drugim zostały przedstawione zasady nowej ewangelizacji: powszechności, nowości i pokory. W rozdziale trzecim ukazano formy nowej ewangelizacji: głoszenie słowa Bożego, liturgię i sakramenty, świadectwo życia chrześcijańskiego, praktykę modlitwy, doświadczenie cierpienia oraz wyraz artystyczny. W rozdziale czwartym zostały przedstawione treści nowej ewangelizacji: nawrócenie, królestwo Boże, Jezus Chrystus oraz życie wieczne. W rozdziale piątym opisano narzędzia nowej ewangelizacji wskazane przez Benedykta XVI: Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego, Papieską Radę ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji oraz środki społecznego przekazu. Wobec procesów laicyzacji i sekularyzacji konieczna jest nowa ewangelizacja, która, zgodnie z zaleceniem Benedykta XVI, powinna być realizowana przede wszystkim w duszpasterstwie zwyczajnym oraz katechizacji. Postulat ten należy zatem uwzględnić w opracowywaniu programów duszpasterskich i katechetycznych.

Wydział Teologii, Instytut Teologii Pastoralnej i Katechetyki; promotor rozprawy doktorskiej: ks. prof. dr hab. Marian Zając