Charakterystyczną cechą duchowości Opus Dei jest przekonanie, że chrześcijanin żyjący pośród spraw tego świata jest powołany do świętości i apostolstwa pozostając w świecie. Tak przedstawia tę prawdę św. Josemaría Escrivá: „Każdy niech pozostanie w takim stanie w jakim został powołany – aby prowadzić każdego ku temu, by wypełniał swoje zadania i obowiązki właściwe jego stanowi, jego misji w Kościele i w społeczeństwie w sposób jak najbardziej doskonały”. Można powiedzieć, że chrześcijanie zostali umieszczeni w świecie, w danym miejscu i czasie po to, by właśnie tam nieść światło Ewangelii. „Porzućcie mrzonki, fałszywe urojenia, złudzenia, to, co ja nazywam mistyką gdybania – gdybym się nie ożenił, gdybym miał inny zawód, gdybym był zdrowszy, gdybym był młody, gdybym był stary! – a w zamian roztropnie trzymajcie się rzeczywistości bardziej materialnej i bezpośredniej, bo właśnie tam jest Pan”. „Właśnie tam” – oto jest miejsce każdego człowieka w świecie, miejsce jego powołania. „Mój” świat, „moja” rodzina złożona z konkretnych osób, „moje” studia, „moja” praca – wszystko to tworzy rzeczywistość daną przez Opatrzność Bożą jako miejsce wypełniania chrześcijańskiego posłannictwa do świętości.