Medeniyet, ilk insandan itibaren farklı milletlerin çeşitli katkılar sunduğu insanlığın ortak mirasıdır. Bu mirasın içinde teknolojik gelişmeler olduğu gibi adalet, güven, hoşgörü gibi değer ve kavramlar da vardır. Dolayısıyla medeniyetin maddî ve manevî boyutu olduğunu kabul etmemiz gerekmektedir. O zaman maddî araç ve gereçlerin gelişimi olarak tanımladığımız teknolojik gelişme ile manevî gelişme arasında bir bağlantı var mıdır sorusunun açığa kavuşturulması gerekmektedir. Materyalist ve pozitivist düşünce, medenî hayatı, o günkü bilimsel çalışmalar neticesinde elde edilen bulgulara dayanarak milattan önce dördüncü yüzyıla kadar götürmektedir. Ancak yeni bulguların ortaya çıkması bu düşüncenin isabetli olmadığını ortaya koymuştur. İslâm inancına göre insanlığın başlangıcı bir peygamberle başlamış olup ona eşyanın ismi öğretilmiştir. İnsanoğlunun yapısı başlangıçtan beri nasıl ise aynı şekilde devam etmektedir. Hz. Âdem’in oğlu Kabil’i, kardeşi Habil’i öldürmeye sevke eden amil ne ise bu günkü katilleri öldürmeye sevk eden amil de aynısıdır. Kur’an’ın geçmiş kavimlerin kıssalarını hatırlatması da bundan dolayıdır. İnsanların hırsı, zafiyeti, ölümlü olması, nefreti, kini ve aç gözlülüğü gibi olumsuz yönleri ile yardım severliği, diğergamlılığı, adaletli oluşu, sevme ve sevilme özelliği gibi olumlu tabiatı da değişmeden günümüze kadar gelmiştir. Bu bağlamda insanlığın sürekli tekâmül ettiği düşüncesinin onun tabiatıyla alakalı olduğunu kabul etmek mümkün değildir.