Yoksulluk, nesnel ve nicel verilerle bakıldığında, klasik yaklaşımlara göre, bir adalet, eşitsizlik, sömürü ve bölüşüm sorunu biçiminde tanımlanmaktadır. Daha derinliğine ve özsel bir analiz, yoksulluğun, tıpkı insanlığı topyekûn ilgilendiren ve bir insanlık durumuna karşılık gelen hayati çevre sorunları gibi, beşerî bir etik sorun olduğunu ortaya koymaktadır. Yoksullukla mücadele stratejileri ve siyasaları sürekli geliştirilip yaygınlaştırılmasına rağmen, stratejileri aşan ve çaresizlik noktasına ulaşmış, başta acil, insan hayatının idamesiyle ilgili mutlak yoksulluk olmak üzere, her tür yoksulluk biçimi ondan daha hızlı artmaktadır. Yoksullukla mücadele stratejilerine sivil toplum, kamu, hatta ‘toplumsal sorumluluk’ yaklaşımı çerçevesinde özel girişimlerin de katılmasına rağmen toplam sonuçlarda yoksulluk, geometrik bir artış göstermektedir. Bu çalışma, yoksulluğun önlenmesi, çözümü ve çözümün sürdürülebilir kılınması için, tıpkı yeni yoksulluk biçimlerindeki çeşitlenme gibi yaklaşımlarda da yenilik ve çeşitlenme ihtiyacının dikkate alınması gerekliliği üzerine kurulmuştur. Bu nedenle yoksulluk sorununun, sosyal güvenlik politikaları, sosyo-ekonomik modeller, sivil toplumcu ya da kamucu yaklaşımlarla tanımlanmasının gerekli ama yetersiz olduğu, nihai çözümün modern toplumlardaki genel insanlık durumuyla ilişkilendirilmeden kotarılamayacağı, bunun için de yoksulluğun temelde bir epistemolojik ve etik sorun olarak belirlenmesi gerekliliğine vurgu yapılmaktadır. Burada herhangi bir etik tartışmaya girmemekle beraber ortak, evrensel tarihi tecrübenin gösterdiğ i bir doğal ahlakın mümkün olduğu varsayılmaktadır. Bu açıdan bakıldığında ekonomizme sapmadan söylenecek olursa, yoksulluk en az yoksullar kadar başka bir tür yoksulluğu yaşayan zenginlerin yoksulluğudur. İçsel, özsel ve öznel niteliğine rağmen, bu yoksulluk her tür yoksulluğun da kaynağı durumundadır. Çünkü yoksulluk herkesin sorunudur ve bu sorunun algılanmasına ilişkin olarak öncelikle bir “evrensel etik ilkesi” gözetilmelidir.