The basis of the philosophy of existence also constitutes the concepts of being and essence. Being is something that is grasped without the need for any proofing process. The concept of nature is a philosophical concept that is used to mean the essence of an being and its meaning to it. The relationship between the entity and the essence, which is one of the most important problems of the Ibn Sînâ's philosophy, will be shaped over the following questions. Is the thing that called essence really different that existence? Is the distinction between those two conceptual one? Or does the essence represent(s) another form of the existence? In the framework of the answers given to these questions, Avicenna appears to have different views on these subjects in different periods and in different works. These different views were evaluated considering his works.

Varlık felsefesinin temelini de varlık ve mahiyet kavramları oluşturmaktadır. Varlık, herhangi bir ispatlama ameliyesine ihtiyaç duyulmaksızın bir anda kavranan şeydir. Mahiyet kavramı bir varlığın özünü ve onun kendisiyle o olduğu şey anlamında kullanılan felsefi bir kavramdır. İbn Sînâ felsefesinin en önemli problemlerinden olan varlık ve mahiyet ilişkisi, şu soruların üzerinde şekillenecektir. Gerçekten mahiyet denilen şey varlıktan ayrı bir şey midir? Acaba ikisi arasındaki ayırım kavramsal bir ayırım mıdır? Yoksa mahiyet varlığın başka bir formunu mu temsil etmektedir? Bu sorulara verilen cevaplar çerçevesinde İbn Sînâ’nın bu konularda değişik dönemlerde ve değişik eserlerinde farklı görüşlerinin olduğu görülmektedir. Bu farklı görüşleri eserleri dikkate alınarak değerlendirilmiştir.