Coğrafî konumu nedeniyle, stratejik ve sosyo-ekonomik açıdan büyük önem taşıyan Kilikya, Roma Cumhuriyeti’nin doğu politikalarında da belirleyici bir rol oynamıştır. Romalılar, bölgeyi genellikle merkezden atanan Romalı valiler yerine, yerli prensler ve rahip krallar vasıtasıyla yönetmeyi tercih etmişlerdir. Roma’nm Kilikya’ya ilk müdahalesi ise korsanlık sorunu yüzünden olmuş ve Kilikya Eyaleti kurulmuştur. Bölgeyi korsanlardan temizleyen Pompeius’un M.Ö. 67 yılında yaptığı düzenlemeler içerisinde Kilikya’nm önemli bir yer tuttuğu anlaşılmaktadır. Korsanların sahil kentlerine yerleştirilmesi, Roma’nm Kilikya politikası ve yönetim tarzında önemli bir değişikliği de beraberinde getirmiş, Romalılaştırma politikası uygulamaya koyulmuştur. Roma’da yaşanan iç savaşlar, Anadolu’daki devletlerle olan ilişkiler ve korsanlığın şiddetine göre, Kilikya Eyaleti’nde sık sık düzenlemelere gidildiği görülmektedir. Marcus Antonius, Kilikya’da kişisel dostluk kurma temeline dayalı vasal krallık sistemini oluştururken, Olba Tapmak Krallığı’nı övgüye değer bir yetkiyle donatmıştır. Öte yandan Antonius, Ovalık Kilikya’da yerli prenslerle kişisel dostluk bağı kurarak yönetimi tercih etmiştir. Söz konusu yönetimin bölgedeki en karakteristik örneğini ise Tarkondimotos ve krallığı oluşturmaktadır. Bu makalenin amacı, Roma Cumhuriyeti’nin Kilikya Bölgesi’nde uyguladığı yönetim tarzının esaslarını ve Roma ile bölgenin yerel güçleri arasındaki ilişkileri gözler önüne sermektir.