2001-2008 Antandros Nekropolisi kazıları, nekropol alanının MÖ. 8. yüzyılın sonundan MÖ. 1. yüzyıla kadar kesintisiz kullanıldıgını ortaya koymustur. Mezarlarda inhumasyon ve kremasyon olmak üzere iki gömü tipi görülmektedir. Mezar tipleri ise lahit, kiremit, basit toprak, pithos mezarlar, piramidal mezar yapıları ve sunak biçiminde insa edilmis mezarlardan olusmaktadır. Bu mezarlar ait oldukları döneme göre farklılıklar göstermektedir. Antandros Nekropolisi’ndeki bazı mezarlara ölüyle birlikte sikke bırakıldıgı tespit edilmistir. Antik Yunan ölü gömme adetlerine bakıldıgında, mezara sikke bırakma geleneginin yer altı dünyasına yapılacak yolculuk ile ilgili oldugu anlasılmaktadır. Mezarlarda bulunan sikkeler birçok arastırmacı tarafından ölüyü Styks nehrinden geçiren Kayıkçı Kharon’un ücreti olarak yorumlanmaktadır. Özellikle M.Ö. 5 yüzyıl boyunca üretilen ve cenaze ile iliskili olan beyaz lekythoslar üzerinde, genellikle ölüleri kayıgına almakta olan Kharon tasvirleri yer almaktadır. Sikke kontekstli en erken Yunan mezarı Korinth Kuzey Nekropolisi’nde bulunmustur ve M.Ö. 5. yüzyılın 2. çeyregine aittir. Antandros Nekropolisi’ndeki en erken sikke buluntulu mezar ise M.Ö. 430 yılı civarına tarihlenmektedir. Dolayısıyla bu gelenegin Antandros ve Kıta Yunanistan’da aynı dönemde uygulanmaya basladıgını söylemek mümkündür. Bu çalısmanın konusu olan sikke kontekstli mezarlar, kremasyon ve inhumasyon gömüler olmak üzere iki baslık altında incelenmistir. Kremasyon mezarların tamamı Hellenistik Döneme, Inhumasyon mezarlar ise 1 tane Klasik ve 1 tane Roma dönemine ait mezar dısında Hellenistik döneme tarihlenmistir. Antandros Nekropolisi’nde kadın, erkek, eriskin, çocuk ve köpek mezarlarında sikke ele geçmistir. Bu da sikke bırakma geleneginin ölen kisinin cinsiyeti, yası gibi özellikleriyle bir ilgisi olmadıgını göstermektedir. Sikke buluntusu olan mezarların tüm nekropolis içinde oranı % 13’tür. Bu veriye dayanılarak, sikke bırakma geleneginin Antandros’da çok popüler bir uygulama olmadıgını söylemek mümkündür. Olasılıkla toplumun batıl inancı güçlü olan kesiminin sürdürdügü bir gelenektir.