Türklerin devletleşme bilinciyle tarih sahnesine çıktıkları ilk dönem itibariyle ordu teşkilatına önem verdikleri ve bu teşkilatta askeri sevk ve idare etmede, zaten hayatlarının ola an parçası olan inancın ön gördüğü dinamiklerle hareket etmişlerdi. Diğer yandan askeri yaşantıya özgü birtakım ritüeller de takip ettikleri aşikardı. İslamiyet'e geçişle önce Selçuklu sonra Osmanlı dönemlerinde de bu kültürden uzaklaşılmadı. Çünkü askerin gerek harp sahasında gerekse yerleşik düzende itaat kültürü anlayışı dahilinde kendisine biçilen görevi yerine getirme bilinci, inancın sağladığı değerlerle daha da pekişti. Özellikle Osmanlı Devleti askeri teşkilatında bu düşüncenden hareketle her kurduğu birimde oluşumlara gitti ve din hizmetini geliştirdi. Modernleşme dönemiyle beraber hayata geçen birçok değişim-dönüşüm sürecinde, bilhassa askeri yenliklerin hem toplum nazarında meşruiyet kazanması hem de bahsi geçen anlayışın dinamizmini korumak maksadıyla orduda din hizmetleri teşkilatına dair uygulamalar da ıslahata tabi tutuldu. 19. yüzyılın ortalarında farklı fikirlerin ortaya çıkışı, din hizmetlerini de içine alarak etki alanını genişletti. Bu suretle askeri din hizmetleri Alman askeri kültürünün tesiri altında dinamizmini koruyarak, zorunlu askerlik kavramının hayata geçmesiyle ordu-millet anlayışında ba ların kuvvetlenmesine ön ayak oldu. Bu yolla birçok savaş deneyiminde askerin, Osmanlı ordusuyla mutlak aidiyet bağı kurması sağlandı ve kabiliyeti arttırıldı. Millî Mücadele dönemiyle de Anadolu'da Türklerin verdiği ölüm-kalım savaşının kazanılmasında, maddi koşullarla stratejinin harp sahasında askere sirayetinde kusursuz bir ruh uyumunu sağladı. Cumhuriyet'in ilanıyla beraber, yeni Türk devletinin yeni askeri teşkilatında laikliği temel alarak gerçekleştirdiği yapılanma sürecinde muhtelif hizmetlerle dini faaliyetler varlığını hep korudu. Zira, Türk vatandaşlarının her erkek ferdinin yegâne ortak temas edeceği kurum orduydu. Dolayısıyla, bu hizmetlerin icrasıyla Türk milletinin ordusuyla olan bağlarının direnci muhafaza olurken, yeni devlet yeni uygulamalarını din hizmetlerinin yetiştirici rolüyle de birçok vatandaşına ulaştırmayı amaçladı. Aynı zamanda, Cumhuriyet döneminde yaşanılan hem iki savaş döneminde hem de barış düzeninde emir-komuta zincirinin en tepesinden en altına kadar itaat kültürünün işleyişinde en kuvvetli meşruiyet aracı olma misyonunu da üstlenmişti. Bu niteliklerinden ötürü, din hizmetlerinin ifasında 1960'lara gelindiğinde kadrolaşmada farklılıklar yaşansa da ordunun temelinin insana dayandığı düsturundan hareketle, Türk ordusunun karakteristiğinin İslamiyet'le harmanladığı gerçeğini de dikkate alarak çeşitli kanallarla uygulanması hep arzu edilmiş ve bu arzu fiiliyatta da karşılık bulmuştur.