As one of the coercive policy instruments, sanctions are frequently used by policy makers in order to change the current policies of the target actor in a way that is compatible with the interests of their own country. They have been used for centuries in the resolution of conflicts between states and became the first instrument used in US foreign policy, especially after the Cold War. When evaluated in terms of coercion for policy makers, sanctions are positioned between diplomatic negotiations and military intervention, and they are generally criticized in academic studies, and it is argued that they did not provide the expected success. However, it is not possible to use an ineffective foreign policy instrument so frequently in today's international relations order, where interstate competition has increased so much and wrong policies have permanent consequences. In this thesis, after giving general information about sanctions, the different reasons for using sanctions, the variables that play a decisive role in taking sanction decisions, and the factors that determine and shape the effectiveness of sanctions will be explained. Despite the widespread belief in the literature about the ineffectiveness of sanctions, it will be explained why US Presidents and policy makers in Congress use sanctions so frequently. This study has two main findings. First, in US foreign policy, sanctions are not applied for just one purpose. For this reason, it is not correct to take the regime or policy change in the target as the only criteria when evaluating the effectiveness of sanctions. Secondly, financial sanctions, especially applied to the administrators, provide the targeted success in foreign policy when they are carefully designed with well-calculated cost and benefit calculus, and when applied multilaterally.

Zorlayıcı dış politika araçlarından biri olan yaptırımlar, hedef aktörün mevcut politikalarını kendi ülkesinin çıkarlarıyla uyumlu olacak şekilde değiştirmek amacıyla politika yapıcılar tarafından sık sık kullanılmaktadır. Devletler arası uyuşmazlıkların çözümünde yüzyıllardır kullanılan yaptırımlar, özellikle Soğuk Savaş sonrasında ABD dış politikasında ilk başvurulan araç olmuştur. Politika yapıcılar için zorlayıcılık açısından değerlendirildiğinde diplomatik müzakereler ve askeri müdahale arasında konumlanan yaptırımlar, akademik çalışmalarda genel olarak eleştirilmiş, beklenen başarıyı sağlamadığı savunulmuştur. Ancak devletlerarası rekabetin bu denli arttığı, yanlış politikaların kalıcı sonuçlar doğurduğu günümüz uluslararası ilişkiler düzeninde etkinliği olmayan bir dış politika aracının bu denli sık kullanılması mümkün değildir. Bu tezde yaptırımlara dair verildikten sonra yaptırımların kullanılmasındaki farklı sebepler, yaptırım kararlarının alınmasında belirleyici rol oynayan değişkenler ve yaptırımların etkinliğini belirleyen ve şekillendiren faktörler anlatılacaktır. Literatürde var olan yaptırımların etkisizliğine dair yaygın kanaate rağmen Amerikan Başkanlarının ve Kongredeki politika yapıcıların yaptırımları neden bu kadar sık olarak kullandığı anlatılacaktır. Bu çalışmanın iki temel bulgusu vardır. Birincisi ABD dış politikasında yaptırımlar sadece tek bir amaçla uygulanmaz. Bu sebeple yaptırımların etkinliğini değerlendirirken hedefteki rejim ya da politika değişikliğini tek kıstas olarak almak doğru değildir. İkincisi özellikle yöneticilere uygulanan finansal yaptırımlar, özenli ve dikkatli bir şekilde getirisi ve götürüsü iyi hesaplanarak kurgulandığında ve çok taraflı uygulandığında dış politikada hedeflenen başarıyı sağlamaktadır.