ÖZET Siyasal, toplumsal ve kültürel açısından televizyon yayıncılığı kitle iletişiminde önemli bir yere sahiptir. Televizyon teknolojisindeki gelişmelerle yayıncılık sistemleri de küreselleşmeye paralel ticari amaçlı televizyon yayıncılığını gündeme getirmiştir. 1990'lı yılların başında uydu yayıncılığı ile Türkiye'de devlet tekeli yasal olmasa da özel televizyonların yayınlarıyla yıkılmış ve hukuki düzenlemelerin yeniden yapılmasını zorunlu kılmıştır. Çoğulculuk, çokseslilik ve katılımcılık açısından özel televizyonlar önemli bir kitle iletişim aracı olmaktadır. Ancak, yürürlükte olan `Radyo ve Televizyon Yasası` çok sesliliği yansıtmamaktadır. Özellikle yerel iletişim ortamında yerel televizyonlar, çoğulcu demokrasinin ön koşulu olmasına rağmen yasal sınırlamalar buna imkan tanımamakta, yerel yönetimlere, üniversitelere ve demokratik kite örgütlerine sınırlamalar getirmektedir. Oysa ki, yerel halkın kendi sorunlarını, gelişmesini, kültürünü yansıtabilmesinde yerel yönetimle arasında iletişim kurabilmesinde, kendi çevresi hakkında haber alabilmesinde yerel televizyonlar çok büyük öneme sahiptir. Politik çıkarlardan uzak yerel kamuoyu oluşturabilecek yerel televizyon kanalları aynı zamanda o kentteki temel sorunları gündeme getirirken, sahip olduğu haber, eğitim, eğlence ve kültürel aktarım işlevlerini de yerine getirebilecektir. Bu çalışmada, Türkiye'deki yerel televizyon yayıncılığı, yerellik, katılımcılık, çokseslilik çerçevesinde incelenmiştir. Giriş bölümünden sonra ikinci bölümde, kitle iletişimi, kitle iletişim aracı olarak televizyon yayıncılığının gelişimi yer alırken üçüncü bölümde yerellik kavramı, kentleşme ve yerel yönetimler ile yerel televizyonların işlevleri kuramsal açıdan açıklanmaya çalışılmıştır. İ'ÛDördüncü bölüm, gelişmiş ülkelerde ve Türkiye'de yerel televizyon yayıncılığının gelişimi incelenmiştir. Beşinci bölümde, Türkiye genelinde yayında olan yerel televizyon kanallarının mevcut durumlarını, teknik imkanlarını, program dağılımlarını saptamak amacıyla yapılan anket uygulaması yer almaktadır. Altıncı bölümde, çoksesliliği, çoğulculuğu ve katılımcılığı saptayabilecek bir yerel televizyon model önerisi oluşturulmuştur. Son bölümde ise özet, yargı ve öneriler yer almaktadır. IV

252