Celem powyższego artykułu jest próba prezentacji pojęcia dyskursu [discourse, discours, Rede] od foucauldiańskich formacji dyskursywnych i heideggerowskiego stanu umysłu i rozumienia, po krytykę marksowskiego - w ujęciu althusseriańskim - pojmowania dyskursu jako minifestacji określonej ideologii. Autor stawia tezę, że dyskurs to zasadniczo i fundamentalnie mówienie i, biorąc swój początek z nauk humanistycznych [sciences humaines], jest głęboko zakotwiczony w pojęciach takich jak władza/moc [power, povoir] i wiedza [knowledge, savoir ]. Wychodząc z przesłanek, iż bezpośredni dostęp do niezależnie istniejącej rzeczywistości jest niemożliwy - co powoduje, że dyskurs nie jest medium, które odzwierciedlało by świat wiernie takim jaki jest, oraz że nie jest możliwe wyjście poza dyskurs - dyskurs jest wobec tego wszystkim, o czym możemy mówić czy wiedzieć, autor dochodzi do wniosku, że dyskurs nie ma - w równym stopniu jak język i tekst - charakteru referencyjnego, ma natomiast zdolność do konstruowania rzeczywistości, a moc jaką posiada jest głęboko zakorzeniona w relacjach społecznych.