Tarih boyunca umutsuz âşıklar, sevgiliyi elde etmek için çılgınca girişimlerde bulunmuşlardır. Bunlardan biri de aşk büyülerine başvurmaktır. Her ne kadar Semavî dinler büyüyü yasaklamış olsa da büyü ve din uygulamaları kimi zaman iç içe geçmiştir. Yaşadıkları zamanın kültürünü şiirlerine taşıyan klasik Türk edebiyatı şairleri, aşk büyülerini birer folklorik unsur olarak eserlerine yansıtmışlardır. Şairler, eserlerinde büyü kelimesinin yanında sihir, efsun, tılsım, vefk, muska ve hamail kelimelerini de kullanmıştır. Bu çalışmada klasik Türk şiirinde hangi aşk büyüsü uygulamalarının ele aldığını inceledim. Bunun için Türk halkbilimi büyü konulu araştırmalar incelenerek aşk büyüsü uygulamaları tespit edilmiştir. Daha sonra üç yüzden fazla divan incelenerek bu büyü uygulamalarının şiirlerde nasıl işlendiği tespit edilmiştir. Öncelikle büyü şiirlerde neyzene, sakiye, söze, şiire, kaleme ve aşka benzetilmiştir. Sevgili, bülbül, âşık ve rakip büyü yapan cadı veya sihirbazdır. Aşk büyülerinin ortak amacı sevgiliyi kendine âşık etmektir. Divanlarda bu amaçla uygulanan 13 büyü tespit edilmiştir. Bahsedilen aşk büyüsü uygulamalarından ilki Mercan duası olarak da anılan Şirinlik muskasıdır. İkincisi bir zamanlar şamanların okuduğu azâimi, şairlerin sevgiliyi büyülemek için okumasıdır. Divanlara göre âşıklar sevgiliyi etkilemek için Allah’ın isimlerini tespih etmişler, bazı duaları okumuşlardır. Sevgiliyi büyülemek için cin ve perileri davet etmişlerdir. Başvurulan bir diğer uygulama muhabbet tılsımıdır. Bu büyü uygulamalarında kılıç, kıl, üzerlik tohumu, biber tohumları, gül, nal, ateş ve levhalardan yararlanılmıştır.