Artykuł stanowi filozoficzną analizę kwestii sztucznej inteligencji (AI) w kontekście problemu świadomości. W pierwszej części autor bada złożoność pojęciową terminów „inteligencja” i „świadomość”, argumentując, że inteligencja może istnieć niezależnie od refleksyjnej samoświadomości czy życia umysłowego. Następnie omawiane są wybrane teorie postulujące stopniowalność świadomości lub możliwość wyłaniania się stanów świadomych w systemach sztucznych, takie jak teoria zintegrowanej informacji Giulio Tononiego (IIT) oraz naturalistyczny dualizm Davida J. Chalmersa. Autor sugeruje, że skonstruowanie prawdziwie świadomej maszyny stanowiłoby silny argument na rzecz redukcjonistycznego fizykalizmu. Z drugiej strony zostają przywołane klasyczne argumenty filozoficzne wskazujące na ograniczenia modeli obliczeniowych w opisie myślenia – w szczególności eksperyment myślowy Johna R. Searle’a „chiński pokój” oraz interpretacje twierdzenia Gödla w ujęciu Johna R. Lucasa i Rogera Penrose’a. Rozważania te wskazują na logiczną możliwość istnienia tzw. „filozoficznych zombie” – maszyn doskonale symulujących świadomość, lecz pozbawionych wewnętrznego życia. Konkluzja głosi, że nawet jeśli świadoma AI nigdy nie powstanie, jej zaawansowana symulacja może mieć daleko idące konsekwencje etyczne, społeczne i egzystencjalne.