Die begrip konteks in verb and met die literatuur en die literere kunswerk in die besondei het al ’n hele geskiedenis en is lank geassosieer met die kontekstualisme van die Amerikaanse New Critics, wat die literêre werk gesien het as ’n “self-contained artefact” (Cuddon 1977:151). Hierdie klemlegging op ’n interne konteks moes ’n romantiese en psigologistiese literatuurbenadering verbreek en het as sodanig ’n goeie doel gedien, egter met die nadeel dat die literêre werk daarna in toenemende isolasie bestudeer is. Daarom laat ek interne konteks as ’n wins wat reeds verwerf is, links.