Wiącek przypomina początki zainteresowania kinematografem oraz początki i rozwój kina w Iranie. Skupia się na Nowej Fali lat 60. i 70., której przedstawiciele zaczęli kręcić filmy portretujące współczesny Iran w opozycji do masowej produkcji filmowej eksploatującej sentymentalną formułę miłości i zdrady. Wiącek przedstawia Abbasa Kiarostamiego, reżysera Nowej Fali, i analizuje jego filmy Przez gaj oliwny (1994) i Smak czereśni (1997). Zastanawia się, na ile powszechnie przyjęte normy etyczne kształtują estetykę poszczególnych twórców i w jaki sposób artysta, ograniczony normami, proponuje własną hierarchię wartości, czy w obliczu tak ograniczonego obszaru kreacji reżyserowi udaje się uniknąć ryzyka anachroniczności bądź sztuczności.