Schöllhammer zastanawia się nad konsekwencjami zacierania granic we współczesnym świecie. Wskazuje na niebezpieczeństwo zaniku specyficznego i wyrazistego charakteru kultury w nowej sztuce. Stawką jest nie tylko dość realna amerykanizacja i trywializacja kultury, ale także warunki rynkowe i relacje finansowe, od których uzależnieni są artyści z biedniejszych krajów. Dla Schöllhammera sponsoring sztuki nie jest bezinteresowny. Lobby finansowe określa, co jest dobre i pożądane w sztuce. Krytycy sztuki, kupcy sztuki i organizatorzy wystaw również ulegają naciskom. Sztuka mediów, dość kosztowna w uprawianiu, również ulega tym naciskom. Urynkowienie wszystkich dziedzin sztuki hamuje kreatywność i pozbawia artystów niezależności.