Recenzując książkę Piotra Skrzypczaka pt. Filmowe panoramy społeczeństwa polskiego XIX wieku Rutkowska zwraca uwagę, że w wywodzie autora najbardziej interesujące jest to, jak twórcy filmowi poczynali sobie z wielką powieścią realistyczną. Zestawiając pierwowzory literackie z filmami Wojciecha Jerzego Hasa (Lalka, 1969), Andrzeja Wajdy (Ziemia obiecana, 1975) i Jerzego Antczaka (Noce i dnie, 1975), Skrzypczak dokonał rzetelnej analizy ich struktury narracyjnej i czasoprzestrzennej, konstrukcji postaci oraz realiów epoki. Poszczególnym filmom przyporządkował również odpowiednie strategie adaptacyjne, co pozwoliło mu wyróżnić trzy modele: adaptacji inspirowanej utworem literackim, adaptacji autonomicznej oraz adaptacji-ilustracji. Rutkowska podkreśla precyzyjność i bardzo przejrzystą konstrukcję wywodu. Wskazuje również na walor popularyzatorski książki, która może stać się nie tylko ciekawą pozycją dla filmoznawców, ale również ważną pomocą dydaktyczną dla polonistów.