W tekście mowa jest o tym, w jaki sposób Walter Benjamin starał się objąć dziedzictwo surrealizmu i włączyć je w swoją diagnozę nowoczesności. Inspirujące okazały się dla niego ogólne założenia surrealistycznego światopoglądu, jak i metody twórcze stosowane w surrealistycznych dziełach (Wieśniak Paryski Luisa Aragona, film, fotografia). Pokrewieństwo dążeń surrealistów i Benjamina tkwi zwłaszcza w zwróceniu szczególnej uwagi na materialistyczną faktyczność rzeczywistości, z jednej strony, z drugiej zaś – na ukryte, nieświadome treści. Tu istotny okazał się wpływ psychoanalizy. Surrealiści wywiedli z niej teorię nadrzeczywistości, a Benjamin koncepcję szoku. Obie te teorie istotne były także w kontekście zagadnień dotyczących filmu. Koncepcja szoku, a zwłaszcza szokujące właściwości montażu znalazły również zastosowanie w Paryskich Pasażach, dziele, w którym Benjamin sformułował swój historiozoficzny postulat przebudzenia; stać się ono miało właściwą metodą poznania historycznego.