Autor artykułu przedstawił zjawisko filmowego modernizmu, definiowanego jako tendencja autorskiego kina lat 50.-70., której determinującymi własnościami były: autorefleksyjność, skierowanie uwagi na warstwę formalną dzieła, subiektywizm, strategie dystansacyjne i dekonstrukcja klasycznych modeli dramaturgiczno-narracyjnych. W eseju zreferowano najważniejsze definicje modernizmu w sztukach pięknych, wyróżniając te koncepcje teoretyczne, które znalazły swe rozwinięcie w refleksji filmoznawczej. Autor artykułu określił także ramy temporalne zjawiska, eksponując kluczowe dla modernizmu premiery filmów. Dla opisu tendencji pomocna stała się także systematyzacja zjawiska zarówno w duchu chronologii, jak również w oparciu o kryteria estetyczne i światopoglądowe. Pod koniec eseju autor zauważył pojawienie się zjawiska neomodernizmu, będącego nowoczesnym wariantem kina modernistycznego poprzednich dekad.