Szkic stanowi wprowadzenie w kluczowe zagadnienia antropologicznego namysłu nad poezją. Autorzy postulują włączenie wierszy w obszar refleksji antropologicznej, argumentując, że wiersz jest nie tylko obiektem z przestrzeni estetycznej, ale należy także do obszaru poznania i daje wgląd w obszary rzeczywistości w inny sposób trudno uchwytne lub niedostępne, a to sprawia, że również w poezji może dochodzić – i dochodzi – do odkryć antropologicznych dużej miary.