W 2014 roku Gerhard Richter namalował obrazy, będące malarskimi, powiększonymi wersjami czterech zdjęć wykonanych w Auschwitz-Birkenau w sierpniu 1944 roku, uchodzących za jedyne zachowane fotografie dokumentujące proces masowego zabijania w nazistowskich fabrykach śmierci. W kolejnym etapie zamalował cztery kadry abstrakcyjnymi formami. 9 lutego 2024 roku edycja tych obrazów wystawiona została w Oświęcimiu, w specjalnie zaprojektowanym pawilonie, określanym mianem totalnego dzieła sztuki. Składają się nań reprodukcje czterech zdjęć „wyrwanych piekłu”, edycja czterech obrazów Richtera, ośmiometrowe lustro oraz oprawa architektoniczna. Wszystko to skłania do zastanowienia, czy oświęcimska realizacja pozostaje zgodna z uwagami Georges’a Didi-Hubermana, a na ile sprzeniewierza się przesłaniu Obrazów mimo wszystko i Kory. Czy wobec minimalistycznego pawilonu o nieco kościelno-kaplicznej, a zarazem do pewnego stopnia „loftowej” estetyce znajduje zastosowanie pytanie Didi-Hubermana „Czy aby nauczyć, trzeba upiększyć?”. Czy nadbudowując swoje „Gesamtkunstwerk” na czterech fotografiach – niczym dawni budowniczowie świątyń wznoszący w miejscach przechowywania relikwii lub dla ich uczczenia – zdołał nie przesłonić owych „strzępków” o fundamentalnym znaczeniu?