Artykuł poświęcony jest hybrydycznym cyfrowo-drukowanym praktykom korespondencyjnym Jerzego Zachary. Prześledzenie nowomedialnych fascynacji autora pozwala wydobyć szersze tendencje jego twórczości, takie jak komunikacyjność i mailartowa potrzeba podtrzymywania kontaktu skupionego wokół sztuki. Podłączony do sieci i drukarki komputer nie wyparł jednak analogowych praktyk, był dla Zachary narzędziem splatającym się z jego pozostałą aktywnością, między innymi twórczością zinową i kaligrafią. Podstawowe źródła, wykorzystywane w artykule, stanowią ślady internetowe (wpisy z blogów i profili w mediach społecznościowych) oraz papierowe materiały archiwalne. Autorka analizuje wydruki e-maili, metadanych oraz rozsyłane papierowo autorskie teksty z cyklu A4. Wydrukowane zapisy cyfrowej komunikacji Zachara traktuje jako „płótno” do dalszych artystycznych przetworzeń, czyniąc z nich palimpsestowe obiekty artystyczne.