Tematem tekstu jest cierpienie w ujęciu filozoficznym Simone Weil (1909–1943), jak również odwierciedlenie tego zagadnienia w twórczości włoskiej pisarki Cristiny Campo (1923–1977), ze szczególnym uwzględnieniem jej esejów. Campo, która odegrała we Włoszech kluczową rolę w recepcji twórczości Simone Weil, była tłumaczką wielu tekstów francuskiej myślicielki, przede wszystkim eseju L’Iliade, ou le poème de la force i dramatu Venice sauvée. Teksty te, jak również esej L’amour de Dieu et le malheur, stały się obiektem analizy jako źródła dotyczące nieszczęścia, cierpienia oraz problematyki siły. Szczególnie istotne okazało się rozróżnienie, jakie francuska myślicielka czyni między nieszczęściem (malheur) i cierpieniem (souffrance), oraz jej refleksja dotycząca obusiecznego i niszczycielskiego działania siły. Ukazane zostały zbieżności w refleksji Weil i Campo na temat cierpienia, m.in. na podstawie esejów włoskiej pisarki, jak Niewybaczalni (Gli imperdonabili), Les sources de la Vivonne, Parco dei cervi, Gravità e la grazia nel „Riccardo II”, Sensi soprannaturali. W tekście uwzględniono także bogatą korespondencję włoskiej pisarki.