Tekst traktuje o reakcjach tzw. polskiego Londynu na wybuch powstania w getcie warszawskim i samobójstwo Szmula Zygielbojma. Przedmiotem analizy są stenogramy posiedzeń rządu polskiego na uchodźstwie, dzienniki czynności prezydenta i premiera, stenogramy posiedzeń Rady Narodowej, korespondencja przesyłana do rządu z Warszawy, treść oficjalnych enuncjacji rządowych i zawartość polskiej prasy z okresu kwiecień–czerwiec 1943 r. Autor rekonstruuje stan wiedzy rządu na temat sytuacji w Warszawie oraz przedstawia chronologię jej upowszechniania. Zastanawia się także nad wpływem ówczesnego kryzysu politycznego (ogłoszenie przez propagandę niemiecką informacji o mordzie polskich oficerów w Katyniu i zerwanie przez Stalina stosunków dyplomatycznych z rządem polskim) na traktowanie sytuacji w okupowanym kraju, a szczególnie walk w getcie warszawskim.