Tekst analizuje wczesną publicystykę („okres woroneski” 1919–1926) rosyjskiego pisarza Andrieja Płatonowa (1899–1951). Zawiera ona utopię filozoficzną i społeczną o maksymalistycznym charakterze, zgodnie z którą nowa radziecka era doprowadzi ludzkość do absolutnej pełni i nieśmiertelności. Głosi też konieczność przekształcenia całego bytu oraz człowieka, wzywa do zniszczenia wszechświata i dokonania ludobójstwa. Twierdzę, że kluczowym słowem używanym przez Płatonowa jest „ogień” i śledzę jego wewnętrzną logikę. Próbuję pokazać, że utopia jest ontologicznie autodestrukcyjna, a Płatonow będzie musiał zmagać się z jej konsekwencjami w swoich późniejszych utworach.