Serahsi’nin fıkıh sistematiğinde Kur’an bir delildir. Serahsî, hükmü anlatma sırasında hükmün bina edildiği ayetleri yeri geldikçe zorunlu olarak açıklamaktadır. Açıklama bazen Kur’an ilimleriyle olurken bazen ayetin ihtiva ettiği manalardan birine evrilme şeklinde olmaktadır. Te’vil olarak da ifade edilebilecek olan bu evrilmede başat rol oynayan, onun zihninde kurduğu alakadır. Bu anlamda Serahsî’nin ayeti nasıl anladığı sorusunun cevabı da bu alaka ile ortaya çıkmaktadır. Te’vil, en yalın anlamı ile kelamın sahip olduğu manalardan birini tercih etmek olduğuna göre bu tercihte öne çıkan unsur, müevvilin meseledeki anlayışını şekillendiren zihninde başka bir şeyle kurduğu ilgidir. Ayetin anlaşılmasının bir başka adının te’vil olduğunu söylemek mümkündür. Bunu yaparken kaynakların istişhadına başvurmuştur. Bu çalışmamız Serahsi’nin ayette geçen tahlilini yaptığı kelimelerin anlaşılması için nasıl bir yol izlediğini ele almaktadır. Kaynaklarının neler olduğu ve kelime tahlilinde bu kaynakları kullanırken teorinin pratikteki halinin nasıl olduğu ortaya konmaya çalışılmıştır.