Bu çalışma temelleri Antik Yunan’a kadar dayanan melankoli kavramını odağına alır. Melankoli olarak bilinen karasafralılığın Batı düşünce geleneğinde ve sanat tarihsel düzlemde ele alınış biçimlerine odaklanan çalışmanın amacı, son derece verimli bir kaynak olan melankolinin plastik sanatlara ve ağırlıklı olarak resim sanatına yansımalarını incelemektir. Makalenin ilk bölümünde kültür tarihi boyunca melankoliye bakışın geçirdiği dönüşümler tartışılır. İlerleyen bölümlerde yapıt analizi yöntemiyle sanatçıların eserlerinde melankolik ifade biçimlerinin izleri sürülür. Kavram tarihsel süreçte farklı değerlendirmelere tabi tutulmuştur. Homeros Destanları’nda Kahramanlar Hastalığı olarak adlandırılan melankoli, Antik Yunan’da Aristoteles tarafından deha ile ilişkilendirilirken Orta Çağ’da inancın coşkusuyla yıkılması gereken bir olgu olarak görülür. Rönesans dönemine gelindiğinde Dürer’in ünlü gravüründe melankoli bir tür melek figürü ile ikonik hale gelmiş; sembolik yaklaşımı ile Yeni Platoncu düşünürlerin araştırmalarının paralelinde giden derin tartışmalar başlatmıştır. Alman Romantizmi’nin etkisi altında sanatçılar moderniteyle doruğa ulaşan kaygılı bireyin doğuşunun öncüsü olur. Sanatçının içsel dünyası eserlerine yoğun bir biçimde yansırken melankoli, bir tür yaratıcı ateş olarak görülür. Schopenhauer ve Kierkegaard gibi varoluşçu düşünürler melankoliyi ölüm, hiçlik, korku ve kaygı kavramları ile bağdaştırırlar. Bu düşünüş biçimi plastik sanatlarda özellikle Ekspresyonizmde karşılığını bulur ve deforme-grotesk bedenler üzerinden kavramla ilişki kurar. Psikanaliz, manik-depresif bireyleri çeşitli yaklaşımlarla beden üzerinden denetlemeye çalışırken, modern zamanlarda melankolikler toplum tarafından ötekileştirilmiştir. Melankoli, sanat tarihi boyunca yalnızca tematik bir odak değil, aynı zamanda konudan bağımız bir biçimde belirli bir ruhsal durumun temsili olarak varlık göstermiştir.