Kur’ân’ın lafız ve mâna yapısının doğasında var olan muhkem müteşâbih ayrımı, İslam düşünce tarihinde te’vîl metodolojisinin en temel ve tartışmalı konularından biridir. Muhkem ve müteşâbih âyetlerin mâna ve mâhiyeti, sayısı ve çeşitliliği ile te’vîl edilip edilemeyeceği hususları farklı ekoller arasında derin görüş ayrılıklarına yol açmıştır. Bu durum konunun önemini daha da artırmıştır. Bu çalışma, söz konusu tartışmaların İslam tefsir geleneğinin önde gelen isimlerinden İbn Cerîr et-Taberî’nin (d. 224-225/839- ö. 310/923) “Câmiu’l-Beyân an Te’vîli Âyi’l-Kur’ân” adlı eserine yansımalarını incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada Taberî’nin muhkem müteşâbih ayrımına ve te’vîl metoduna dair özgün yaklaşımı analiz edilmiştir. Çalışma nitel yöntem ve doküman analizi tekniği kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Bu kapsamda muhkem, müteşâbih ve te’vîl kavramlarının semantik analizi yapılmış, diğer âlimlerin görüşleriyle karşılaştırılarak kavramsal bir zemin oluşturulmuştur. Âl-i İmrân sûresi 3/7. âyetin nüzûl sebebi, temel kavramları ve vakf-ı lazımın yeri konusunda Taberî’nin tercihleri ayrıntılı biçimde ele alınmıştır. Çalışma sonucunda Taberî’nin muhkemi; hukukî ve ahlakî rehberlik sağlayan âyetler kapsamında değerlendirdiği tespit edilmiştir. Müteşâbihi; kıyametin kopma vakti ve Hz. İsa’nın nüzûlü gibi Kur’ân’ın gelecekte gerçekleşeceği bildirilen olayların zamanı ile sınırladığı görülmüştür. Haberî sıfatları ise müteşâbih kapsamında değerlendirmediği sonucuna ulaşılmıştır.