Zemahşerî, beşinci ve altıncı yüzyıllarda doğuda Çin sınırlarından batıda Levant’a kadar uzanan Selçuklu İmparatorluğu döneminde yaşamıştır. Zemahşerî, bir şair olmasının yanı sıra tefsir, fıkıh, hadis, dil, belağat, edebiyat ve nahiv alanlarında büyük bir âlimdi. Bu konularda yaklaşık elli kitap yazmıştır. Bu çalışma, Zemahşerî’nin çoğunlukla devlet çevrelerinde etkileşimde bulunduğu vezirler, kadılar, âlimler ve diğer devlet adamlarına yönelik övgülerini ele almaktadır. Çalışma, Zemahşerî’nin övdüğü Selçuklu şahsiyetleri ile övgülerinin özelliklerini incelemeyi ve duygularını keşfetmeyi amaçlamaktadır. Çalışma şu soruya cevap bulmaya çalışmaktadır: Bilim ve edebiyatta yüksek mevkiiyle bilinen Zemahşerî için övgünün önemi neydi? Şiirlerinde övdüğü şahsiyetler kimlerdir? Çalışmanın önemi, bazı kaynakların iddia ettiğinin aksine, Zemahşerî’nin Selçuklu sultanlarıyla doğrudan bir temasının olmadığını kanıtlamaya çalışmasından kaynaklanmaktadır. Bu bağlamda bu çalışma, Zemahşerî’nin bazı sultanlar için mersiyeler yazdığını ve bazı sultanlardan vezirleri överken bahsettiğini, şiirin ana konusunun sultanlara yönelik olmadığını ortaya koymuştur. Çalışma, onun övdüğü şahsiyetleri belirlemek ve şiirlerine dayanarak övgülerinin özelliklerini incelemek için betimsel ve analitik bir yaklaşıma dayanmıştır. Aynı zamanda, onun padişahlardan ziyade daha alt kademedeki vezirleri ve devlet adamlarını övdüğünü ortaya koymuştur. Ayrıca bu övgünün samimi bir duyguya dayanmadığı anlaşılmaktadır. Şairin, övdüğü kişileri diğerlerinden üstün gösterecek ölçüde abartıya başvurduğu da görülmektedir. Hayatının ilk dönemlerinde bu övgüler karşılığında ödül elde etmeye çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle övgü teması, şiirinin yarısından fazlasını kapsayacak derecede şiirine hâkim olmuştur. Çalışmada ayrıca onun övdüğü bazı kişilerden ve bu kişileri hangi anlam ve niteliklerle övdüğünden de söz edilmiştir.