Od pewnego czasu da się wyraźnie zaobserwować wzrost zainteresowania tabuizowanymi do tej pory obszarami życia osób z niepełnosprawnością. W prezentowanym artykule autorka szuka odpowiedzi na pytanie o trudności, na jakie natrafią osoby niesłyszące przy rozwijaniu swojej religijności. Jej zdaniem w ramach dociekań pedagogicznych nie można pomijać badania specyfiki ich potrzeb w tym zakresie.Artykuł składa się z trzech części. W pierwszej naszkicowana została historia duchowej troski o osoby niesłyszące. Druga część poświęcona jest opisowi zachowań religijnych osób niesłyszących. W trzeciej, na podstawie tzw. dobrych praktyk, opracowano wskazania, których należy przestrzegać przy rozwijaniu religijności niesłyszącej części społeczeństwa.