Bu çalışmanın amacı Ludwig Wittgenstein’ın bakış açısından güncel entelektüel ortamın manzarasını çizmektir. Günümüz entelektüel iklimi sözcüklerin büyüsüne kapılmışlığın ve düşünme ediminin yerini alan düşünme taklidinin hükmü altındadır. Bu durumun en önemli göstergelerinden biri entelektüel düzlemde karşılığını bulan “anlaşılmazlık duvarları”dır ki bunun karşılığı entelektüel çabanın Spinozist anlamda bir kibre kapılmasıdır. Çalışma, entelektüel çabanın içine düştüğü bu “gürültü” ikliminin karşısına Wittgenstein ile kurduğu diyaloğun çerçevesinde sessizliği ön plana çıkarmaktadır. Sessizlik, entelektüel çabanın içine düştüğü gürültü ikliminin edilginliğinin sona erdiği ânın eşiğidir ve etkin bir biçimde içinde bulunulan zamanı anlama çabasının başlangıcıdır. Düşünce, bu koşulla, ezberlenmiş cümlelerin büyüleyici tekrarından kurtulacak ve öğretisel olmanın kolaycılığından, bedel gerektiren bir etkinliğe dönüşecektir.