Najpowszechniej używanym terminem dla klasyfikacji powstających w Polsce w ostatnim piętnastoleciu nowych muzeów historycznych określeniem jest „muzeum narracyjne”. W artykule autorka poddaje krytycznej analizie konkretne wystąpienia tej nazwy w dyskursie badań nad muzeami, porządkuje intuicje, jakie się w nich przejawiają, i opisuje genealogię terminu, co prowadzi do wniosku o jego niewielkiej operacyjności przy jednoczesnej potrzebie ugruntowanych analiz konkretnych narracji muzealnych. Rozważenie alternatywnych możliwości podejścia do tego problemu prowadzi do zaproponowania kategorii (intensywnego) doświadczenia jako dominanty sposobu konstrukcji współczesnych muzeów historycznych, które można by wobec tego skrótowo określić jako muzea doświadczeniowe.