Narracje tworzone przez osoby, ktore doświadczyly afazji, są narracjami o początkach – o ponownej nauce poslugiwania sie jezykiem, odczytywania kodow kulturowych, orientowania sie w przestrzeni czy ekspresji swoich wlasnych przezyc. Wiele z tych narracji mozna potraktowac jako idiom osobistego doświadczenia, jako opowieśc o odzyskiwaniu siebie poprzez jezyk. Opisywana i analizowana w tym artykule tworczośc Karoliny Wiktor oparta jest na doświadczeniu afazji jako doświadczeniu braku, utraty i ponownego stwarzania poprzez najmniejsze cząstki slow, czyli litery, ukladające sie w narracje o „wybuchu mozgu”. Dla afatykow tworzenie opowieści jest rodzajem (auto)terapii. Analiza tych opowieści pozwala raz jeszcze podjąc wysilek odpowiedzi na podstawowe problemy poznawcze, na przyklad na pytanie o relacje miedzy jezykiem a ksztaltowaniem sie tozsamości.