Niezdaniowe akty mowy to przynajmniej pozornie niezdaniowe wypowiedzi, za ktorych pomocą mowiący dokonują pewnych aktow illokucyjnych: stwierdzają, pytają, proszą itp. Wśrod teoretykow zajmujących sie takimi wypowiedziami mozna wskazac zwolennikow podejścia, ktore glosi, ze wiekszośc takich wypowiedzi to jednak — wbrew pozorom — wypowiedzi zdaniowe (elipsy), oraz zwolennikow stanowiska, zgodnie z ktorym treśc takich wypowiedzi musi byc bezpośrednio wzbogacona z kontekstu za pomocą procesow pragmatycznych niekontrolowanych semantycznie. W pierwszej cześci tej pracy przyglądam sie blizej stanowisku traktującemu wypowiedzi niezdaniowe jako elipsy i zastanowiam sie, czy mozna uznac, ze kontekst pozajezykowy moze wyznaczac sposob uzupelnienia wyrazenia do pelnego zdania w taki sposob, ze pierwotna wypowiedź niezdaniowa moze byc uznana za elipse. Nastepnie przedstawiam stanowisko, zgodnie z ktorym wypowiedzi niezdaniowe to udane akty illokucyjne niewymagające wzbogacenia pragmatycznego. Argumentuje, ze taki pogląd nie jest adekwatny, poniewaz na jego gruncie wypowiedzi niezdaniowych nie mozna uznac za pelnoprawne akty mowy. W dalszej cześci pracy proponuje wersje stanowiska pragmatycznego, opartą na relatywizmie umiarkowanym Francois Recanatiego. Proponowana przeze mnie koncepcja pozwala uznac, ze mimo iz wypowiedzi niezdaniowe semantycznie nie wyrazają sądow i nie mają wartości logicznej, to po odpowiednim wzbogaceniu z kontekstu pozajezykowego mają na tyle określoną treśc (i moc), ze mogą byc uznane za udane akty illokucyjne. Koncepcja ta pozwala rowniez odpowiedziec na zarzut ze zgodności gramatycznej, ktory jest jednym z najpowazniejszych zarzutow, z jakimi muszą sie zmierzyc wszystkie koncepcje pragmatyczne.