Osobowe doświadczenie zaufania i solidarności wskazuje na głębokie przenikanie się treści zawartych w tych określeniach. Głównym założeniem badawczym niniejszego artykułu (przede wszystkim aksjologicznym) jest twierdzenie, że nie można mówić o solidarności w oderwaniu od autentycznego zaufania między osobą a osobą. Zaufaniem obdarzamy tylko ludzi wiarygodnych. Zaufaniem obdarzamy ludzi z jasnymi czytelnymi zasadami moralnymi i ludzi, którzy uznają i wyznają prawdziwe wartości konieczne do zbudowania sensownego życia. Wiadomo jest bowiem, że bardzo trudno jest obdarzyć zaufaniem kogoś, kto jest chwiejny moralnie, zawodzi, nie jest wierny stałym i powszechnie obowiązującym normom moralnym. Autor artykułu próbuje uzasadnić tezę, że etyka solidarności opiera się na etyce zaufania, a zaufanie i solidarność są wartościami podstawowymi w życiu społecznym, stanowiąc podstawę do budowania autentycznej wspólnoty.