U radu Romani Mirka Kovača Sofia Kalezić-Đuričković pravi kritičko-teorijski osvrt na najvažnija ostvarenja ovog velikog crnogorskog, srpskog i hrvatskog pisca. Kao u svojevrstan problemski nukleus, Kovač uranja u prostore svog užeg i šireg zavičaja, iz romana u roman bogateći i usložnjavajući njegovu fenomenologiju. Krajnje slikovit, zgusnut i snažan pripovjedački govor jedna je od krucijalnih osobina Kovača kao pisca, čije učestale tematske krugove predstavljaju porodični udesi izazvani društvenim, političkim i ekonomskim previranjima. Slijedeći najkvalitetnije literarne obrasce u okvirima svjetske i domaće književnsti, djelo ovog književnika okrenuto je putovanju kroz sjećanje, označenom modernim narativnim tehnikama. Ispripovijedano čistim jezičkim idiomom plemenitog i izgrađenog izraza, djelo Mirka Kovača nosi originalan pečat autorske prepoznatljivosti i umjetničke ljepote. U Kovačevim romanima autor i recipijent nalaze se u stvaralačkom sukobu, koji podrazumijeva priroda spisateljskog poziva. Kovač pripada piscima koji se mogu nazvati bodlerovskim prirodama jer posjeduju razvijenu svijest o vlastitim kreativnim traganjima. Okviri literarnih uticaja na njegovo djelo kreću se u širokom luku od Biblije do latinsko-američkih i savremenih evropskih književnika. Zato i kritičar i čitalac moraju biti oprezni pri susretu sa ostvarenjima ovog literate jer je u njima mnogo privida i svjesno postavljenih zamki, koje izlaze iz piščevog bogatog umjetničkog repertoara. Prožete sa puno humora, ironije i lucidnih zaključaka, ova ostvarenja ujedno predstavljaju i esencijalni izbor piščevih razmišljanja o književnosti.